Państwo Kędzierawscy byli dumni z dwójki swoich pociech. Dzieci nie interesowały się tym „czym nie powinny”, szanowały rodziców i świetnie się uczyły. Słodkie aniołki.- mawiała pani Tośka. Cała rodzina mieszkała w olbrzymim domu mającym wszelkie wygody. Ojciec był prezesem znanej firmy zajmującej się projektowaniem domów, matka była sławną malarką. Dumni rodzice, nie mieli wiele czasu na wychowanie potomków. W wieku 40 lat na pierwszym planie znalazła się praca. Dzieci i rodzina zajęły drugie miejsce. Oczywiście nadal zapewniano im wszelkie wygody i luksusy, codziennie przychodził do nich korepetytor pomagający im w nauce. Ojciec dopilnował aby jego dzieci zostały wychowane w tradycyjny sposób. Szesnastoletniej Tośce wpojono, że mężczyzna jest panem domu, kobieta nie powinna nosić wyzywających i prowokujących strojów, we wszystkim ma słuchać męża i spełniać jego każde życzenie. W rezultacie dziewczyna całkowicie się w sobie zamknęła, odzywała się tylko wtedy gdy ją o coś pytano. Ojciec kochał córkę, ale nigdy jej tego nie okazywał. Myślał, że wystarczą drogie prezenty. Siedemnastoletni Rafał wiedział, że kobieta to rzecz święta, nie wolno jej dotknąć, trzeba szanować i kochać, nie wolno zdradzić.
Wiedział też, że miejsce głowy rodziny jest w pracy, a kobiety w domu. W wieku siedemnastu lat całkowicie pochłaniała go nauka. Jedynym powiernikiem jego marzeń i problemów była młodsza siostra. Rodzeństwo całkowicie odizolowane od swoich rówieśników, bardzo się do siebie zbliżyło. Mieli tylko siebie, wszystko robili wspólnie. Dużo czasu spędzali razem ucząc się i rozmawiając. W ich życiu nie było miejsca na rozrywkę. To wszystko zmieniło się w Sylwestra 2007 roku. Read the rest of this entry »

Poniedziałek
Julia jak zwykle pożegnała się z koleżanką i ruszyła w stronę swojego domu. Była cholernie zła. Na niego.
Obudziła się rano z nadzieją, że może dzisiaj sprawa ruszy do przodu, ale nie. Jak zwykle się zawiodła. Owszem były przeciągłe spojrzenia, słodkie uśmiechy, ale nic więcej. Tak chciała go sprowokować. Specjalnie dla niego starała się wyglądać perfekcyjnie; staranny makijaż, sweterek idealnie podkreślający jej figurę, obcisłe jeansy. Wiedziała, że jest piękna, a jeszcze bardziej utwierdzały ją w tym przekonaniu lustrujące spojrzenia mężczyzn. Ślinili się na jej widok, ale nie on… jak na złość! Mimo to, wiedziała, że mu się podoba. Jeśli nie, to po co ta ciągła gra spojrzeń? To by było bezsensu. Takie myśli towarzyszyły jej całą drogę do domu. Nikt sobie nigdy tak z nią nie pogrywał, zawsze była na zwycięskiej pozycji. Teraz też tak będzie, ona mu jeszcze pokaże!
Chłopak stojący za krzewem uśmiechnął się do siebie. Uwielbiał na nią patrzeć kiedy zrzucała swoją maskę, nie to co w szkole, starała się udawać kogoś innego. Chciała być silna, zdecydowana. On wiedział, że taka nie jest. Oczywiście lubiła pomiatać facetami, a teraz jego miała na celowniku. On tak łatwo nie da się zmanipulować. To on ją wykorzysta. Trzeba pokazać tej suczce kto tu rządzi. Później będzie już gładko. Sama wskoczy mu do łóżka i spełni każde życzenie. Kobiety zawsze tak reagowały. Biedna, było mu nawet trochę żal tej Juleczki, no ale… Może właśnie dlatego jeszcze nie przystąpił do realizacji swojego planu? Jutro się to zmieni. Read the rest of this entry »